Column Mick Boskamp: Discotaria (deel 1)

wo 25 feb, 15:44 Columns Floor Thomasse

Afgelopen zondag had het Monster, zoals ik haar liefkozend noem, me in Amsterdam verrast met een eenmalige voorstelling in Tuschinski 2 van een docu over Paul McCartney’s eerste jaren na The Beatles. ‘Man On The Run’ bleek een fenomenale film te zijn, een regelrechte trip down memory lane. Met als hoofdbestemming de legendarische platenzaak Discotaria, die was gevestigd in het laatste pand van de winkelgalerij in de Thorbeckestraat.

Zes jaar ben ik als ik in 1963 in de 1e klas van de Hannie Schaftschool zit en met de hele familie, inclusief opa en oma van moeders kant, in het hoekpand woon waar de Marnix van Sint Aldegondestraat uitkomt op de Brederodestraat. Er is altijd muziek in huis, vaak afkomstig van de radio. Zo raak ik bekend met de sound van Cliff Richard & The Shadows uit Engeland, die in april van ’63 een grote hit scoren met Summer Holiday, de titelsong van de gelijknamige film. Ook Elvis Presley komt voorbij, maar het is 1963. Achteraf gezien heb ik al zijn echte rock ’n roll hits gemist en van ‘Muss i denn, muss i denn zum Städtele hinau’ kan ik als zesjarige geen chocola maken. Nee, Cliff is Koning.

Maar dan hoor ik op de radio een liedje dat m’n jonge leven in één klap zal veranderen. Van het ene op het andere moment ben ik Koning Cliff vergeten en wil ik alleen nog maar dat liedje horen. Het is zo, ja, anders dan al het andere dat ik op de radio hoor. Maar wie zijn dat? Het zijn meerdere zangers die zingen, dus het moet een groep zijn. De dagen daarna zit ik gekluisterd aan de radio, maar het nummer komt maar niet voorbij. Toch is het geluk met me als ik samen met mijn moeder in het dorp ben en bij de kiosk (op de plek waar nu het modezaakje zit vlak naast snackbar Het Plein) de Muziek Expres* mag kopen van mams geld.

Thuisgekomen begin ik te bladeren en opeens maakt mijn hart een sprongetje. Ik zie een foto van een hele aparte groep. Die kapsels met het haar naar voren gekamd in plaats van naar achteren! En die identieke jasjes met ronde hals! Die groep heet The Beatles en heel gek, maar op dat moment wist ik dat dit de band was die ik op de radio had gehoord.

Volgende week deel 2.

*Nu ik dat zo heb geschreven, over de Muziek Expres, realiseer ik me pas hoe mooi het is dat ik ook bij dat magazine heb gewerkt. Tussen de Hitkrant en Playboy in. Het was maar een jaar (1982) maar toch. Een jaar waarin ik o.a. onvergetelijke ontmoetingen met Diana Ross en Willem Ruis heb gehad, om maar een paar uitersten te noemen.