Column Mick Boskamp: Dasty

wo 18 feb, 12:00 Columns Mick Boskamp

Heel lang heb ik getwijfeld of ik deze column zou schrijven. Het gaat namelijk om een afwijking die ik heb. Eenmaal geopenbaard is de kans groot dat mijn jarenlang opgebouwde imago als een kaartenhuis in elkaar stort. Althans: dat zei een teerbeminde van me laatst. “Goodbye, Mister Playboy”, besloot ze haar betoog over dat ik rekening moest houden met spot en zelfs hoon als ik het over mijn tik zou hebben.

En toch heb ik besloten om erover te schrijven. Luister, ik ben 69. Tijd om de werkelijke Mick te laten zien. Want laten we eerlijk zijn. Een bijna zeventigjarige Mister Playboy is minstens zo zielig als de figuur die zich straks dankzij deze column in zijn volle naaktheid toont. Wat overigens een aparte vergelijking is voor de man die 21 jaar lang voor vernoemd mannenblad heeft gewerkt en o.a. Patty Brard, Adèle Bloemendaal en Patricia Paay zo ver heeft gekregen dat ze zich letterlijk bloot gaven in het blad.

Laten we om een en ander te begrijpen teruggaan naar het jaar 1971. Ik woonde toen bij mijn moeder en cadeauvader naast Chez Keur, de legendarische bar die in de Haltestraat 58 was gevestigd; op de plek waar nu het Libanese restaurant Noya zit. Tijdens mijn jarenlange verbintenis aan deze krant heb ik daar regelmatig over geschreven. Over dat ik bijvoorbeeld in mijn riante jongenskamer op de eerste verdieping voor het eerst de liefde heb bedreven, waarna ik de gebruikte condooms in de dakgoot gooide. Met als gevolg dat er een loodgieter aan te pas moest komen, die een stortvloed kapotjes over zich heen kreeg.

Maar wat ik nooit heb geschreven, was dat ik als 15-jarige mannetje een schoonmaak-tik ontwikkelde. En dat kun je met een gerust hart een understatement noemen. Zo deed ik de deur van mijn kamer open met een schone stofdoek in mijn hand. Anders werd de deurknop misschien vies. Ik gebruikte een liniaal om de flesjes after shave en eau de toilette, die ik toen al spaarde, precies een centimeter uit elkaar te laten staan. Ik had geen tik, ik was getikt.

Afijn, de decennia daarna werd mijn combinatie van smetvrees en precisie gelukkig minder, maar echt verdwenen deed het niet. En het mooiste voorbeeld daarvan is dat toen ik hoorde dat in diezelfde Haltestraat de Wibra zou komen mijn hart een sprongetje maakte. Want wat heb ik in een paar weken tijd in huis gehaald? Een leger van schoonmaakproducten, allen van mijn favoriete merk Dasty. En waar is dat merk exclusief verkrijgbaar? Bij de Wibra. In Zandvoort ken ik nagenoeg geen enkele verkoper bij naam. Maar bij Wibra werkt o.a. de super vriendelijke Siena. Ik bedoel maar.

Van Mr. Playboy tot Mr. Clean. Voor mij een kleine stap. Maar voor mensen die me dachten te kennen een gigantische.