Sjaak Balkenende zegt na 30 jaar Bruna vaarwel
Sjaak Balkenende, het gezicht van de Bruna, stopt er na 30 jaar mee. Hij gaat samen met zijn vrouw genieten van zijn pensioen. Op 28 februari is zijn laatste werkdag en kan iedereen afscheid van hem nemen.
Sjaak is geboren en getogen in Lisse, waar hij nog altijd woont. “De periode voor Bruna heb ik 21 jaar gewerkt in een autobedrijf in Lisse.” Door omstandigheden raakte hij zijn baan kwijt. Wat nu, dacht Sjaak. Een benzinestation of een boekenwinkel leek hem wel wat.
En dat laatste is het ook geworden en wel Bruna in Zandvoort, dat te koop kwam en werd gerund door Rinus en Loes Visser. “Ik ben franchisenemer geworden. Dat betekent dat ik de vrijheid heb om ook andere dingen in de winkel te verkopen”, vertelt Sjaak. “Van te voren wist ik dat het moeilijk zou worden. Zandvoorters mogen je of ze mogen je niet. De eerste klant die ik hielp was een echte Zandvoorter. Hij zei: ‘volgens mij ben je niet van hier’. Ik antwoordde netjes: ik kom uit Lisse. Hij zei: ‘ik hoop dat je het hier gaat redden’. Nou dat is dus wel gelukt denk ik, als je het hier dertig jaar volhoudt. Later kwam dezelfde man naar me toe en zei: ‘gefeliciteerd, je doet het goed. Je gaat het redden’.” Inmiddels staat Sjaak in Zandvoort al jaren bekend als ‘Meneer Bruna’. “Tegenwoordig roepen ze ook wel eens ‘Hallo Sjakie!’. Leuk toch?”
Van boekhandel tot servicewinkel
Sjaak: “Bruna was toen ik er begon een kantoorboekhandel. In de loop der jaren is het meer en meer een servicewinkel geworden. PostNL is voor ons een heel belangrijke bron van inkomsten geworden. Het is de hele dag druk met mensen die pakketjes komen brengen en halen.”
Klantvriendelijkheid en service zijn volgens Balkenende de pijlers voor een succesvolle winkel. “Daar heb ik altijd op gehamerd, ook bij mijn personeel. Ik heb op dit moment zes man aan het werk. De meeste zijn hier al lang. Een van hen gaat tegelijk met mij met pensioen, de rest blijft.”
Volgens Sjaak zijn Zandvoorters echte gokkers. “Ik verkoop bijvoorbeeld heel veel staatsloten en krasloten. Wij zijn tweede van alle Bruna-winkels in Nederland op gokgebied.” Sjaak blikt terug: “De eerste gokklant was een Amsterdamse. Ze wilde een heel staatslot. Ze zei: ‘Ik wil wel dat u er op spuugt’. Dat vond ik heel raar. Maar dat schijnt in Amsterdam een gewoonte te zijn. Dat heeft met geluk te maken. Wist ik veel. Dat kenden we in Lisse niet.”
Blijk van waardering
Nu hij vlak voor zijn afscheid staat kijkt Sjaak met plezier terug op zijn tijd in Zandvoort. “Vanaf de eerste dag heb ik het naar mijn zin hier. Ik ga met plezier naar mijn werk, ik ben geen dag chagrijnig geweest. Het contact met mensen, daar geniet ik van.” Dat deed hij ook van de speciale waarderingsspeld die hij kreeg uitgereikt op de Ondernemersavond. “Dat voelde als een blijk van waardering.”
Waar de Bruna-baas goede herinneringen aan bewaard is zijn trip naar Zuid-Afrika. “Dat was een cadeautje van De Telegraaf. Al jaren heb ik een hele goede band met die krant. Wij hebben een deal met ze, waarbij wij de krant goedkoper kunnen aanbieden dan elders in het dorp. Zo verkopen wij op een zaterdag 20 Telegrafen, terwijl AH er maar vier verkoopt. Die reis naar Zuid-Afrika was tijdens het WK Voetbal in 2010. Wij hebben een wedstrijd van Oranje bijgewoond in Urban. Ook zijn we naar het Krugerpark geweest. Kortom een onvergetelijk avontuur.”
Maar nu wacht Sjaak een nieuw avontuur: een leven zonder Bruna. De zaak gaat gewoon door met een nieuwe franchisenemer. Dat wordt de 28-jarige Dyland Alkaija. Hij is de broer van de eigenaar van Primera in de Haltestraat. Hij weet dus waarschijnlijk wel hoe het werkt. Sjaak: “We hebben al jaren een goede band met Primera. We helpen elkaar als het nodig is. Het geeft mij een goed gevoel dat zij de zaak voortzetten.”
Leven na werken
Vrijdag 8 februari is Sjaaks laatste werkdag. Dan is er tussen twee en vijf uur ’s middags gelegenheid om hem de hand te schudden. Daarna is het definitief afgelopen met het werk van ‘Mister Bruna’ en heeft hij tijd om meer aandacht te geven aan zijn vrijwilligerswerk. “Ik ben al heel lang vrijwilliger van de begraafplaats in Lisse. Dat houdt onder andere in de administratie bijhouden, mensen helpen bij het uitzoeken van een graf en de koffiekamer regelen bij een uitvaart. Dit werk deed ik al toen ik nog bij Bruna werkte en kostte toch wel veel tijd. Nu ik straks niet meer werk krijg ik die tijd. Verder ga ik me ook inzetten voor het project Fietsmaatje. Dan fiets je op een driewieler samen met iemand die dat niet meer zelfstandig kan. Lekker door de bollenvelden rijden. Lijkt me heerlijk.”
En fietsen gaat hij natuurlijk ook met zijn vrouw. “Die verdient ook meer aandacht. En dat ga ik haar zeker geven. Eerst gaan we met het gezin (ik heb drie kinderen) op vakantie. Een goed begin van mijn nieuwe leven.”
Kees Rutgers