LEZERS SCHRIJVEN
“Nou, dan verbieden we het toch?”
Terwijl december in het teken staat van verbinding, staat januari voor mij steevast in het teken van incasseren. De jacht op consumentenvuurwerk (F2) wordt dan traditiegetrouw geopend. De media vullen zich met 'experts' die oorlogswonden en legaal siervuurwerk moeiteloos in één zin noemen. Nuance ontbreekt volledig: de cruciale scheidslijn tussen gevaarlijk illegaal spul en gecontroleerd legaal vuurwerk is in de berichtgeving totaal weggevaagd.
Cijfers van VeiligheidNL laten een heel ander beeld zien: 22 procent van de slachtoffers op de SEH/HAP komt door legaal vuurwerk, tegenover 47 procent door illegaal vuurwerk. Toch dringen critici stoïcijns aan op een algeheel verbod. Dat is pure symptoombestrijding. We moeten niet de goeden laten lijden onder de kwaden, maar investeren in preventiecampagnes en voorlichting op scholen, zoals we dat vroeger ook deden.
Ik leer mijn zoon van vijf nu al de kaders: bril op, afstand houden en niet in de buurt van dieren en passanten. Kinderen gedijen bij duidelijke regels, niet bij verboden die de illegale handel alleen maar stimuleren. Het is wrang dat tieners tegenwoordig makkelijker aan Cobra's komen dan aan de rotjes van vroeger. Een verbod op papier is geen handhaving op straat. Het creëert slechts een toename van de illegale vuurwerkmarkt waar de politie nu al de grip volledig op kwijt is.
De politieke roep om een verbod vanwege 'draagvlak' staat haaks op de realiteit. Kijk naar de rijen bij de winkels en de recordomzetten. Vuurwerk verbindt alle lagen van de bevolking, van de werkknecht tot de hoogste functionaris. Ook argumenten over milieu en dierenleed zijn met gerichte maatregelen, zoals rustzones en betere conditionering, prima op te lossen zonder een jarenlange en geliefde traditie te criminaliseren.
We kampen momenteel niet alleen met een gezagscrisis, maar vooral ook met een nuanceringscrisis en tolerantiecrisis. De overheid kiest steeds vaker voor inperking van vrijheid in plaats van het stimuleren van verantwoordelijkheid. Een samenleving die elk ongemak direct oplost met een verbod, verliest haar eigen karakter. Laten we stoppen met het verbieden van wat veilig kan, en ons richten op het aanpakken van wat echt gevaarlijk is. Vrijheid vraagt om verdragen, begrenzen en relativeren, niet om afschaffen.
Peter Koolstra