'Kinderziektes'
Nu Theater De Krocht officieus in gebruik is genomen, kwamen er allerlei kinderziektes aan het licht. Vooral de horeca had daar last van. Er is nog geen vaste bar, bier tappen was moeilijk, zeker als er in de pauzes zoveel mensen tegelijk een pilsje willen. Maar Dennis Kol en zijn team bleven lachen… Een van de bezoekers vond de nieuwe Krocht maar niks. “Veel te modern en kaal. En er hangen niet eens gordijnen bij het podium. Ik vond de oude Krocht veel gezelliger en sfeervoller.” Volgens mede-bestuurder Yanthe Otto komt het allemaal goed.
Dubbelrol voor Linda
Toneelvereniging Wim Hildering was de eerste die in het vernieuwde Theater De Krocht optrad met het stuk Een Bedevaart naar Bonaire. Er is een aantal spelers waar ik een zwak voor heb. Een van hen is Linda Vos. Ze viel me al op toen zij in het jubileumstuk Alo Alo debuteerde. Zij speelt zo natuurlijk, het ziet er niet uit als geacteerd. Na afloop van de Bedevaart sprak ik haar kort. Zij had een heerlijke rol als nicht van moeder overste, op wier geld zij uitwas. “Het was heerlijk om te spelen. Je krijgt van de regisseur de ruimte om er alles uit te halen.” Sinds kort is Linda ook als bestuurslid actief voor de vereniging. “Ik doe de ledenadministratie!” Leuk om te zien hoe enthousiast zij is.
Baas van de techniek
Wat mij opviel bij de voorstelling van Hildering was dat het geluid en het licht zo goed werkten. Om dat in een vernieuwde zaal meteen goed voor elkaar te hebben, valt niet mee. Maar mede dank zij Stef Westerburger liep alles op rolletjes. Stef is benoemd tot Hoofd Techniek. Speciaal hiervoor heeft deze jonge Zandvoorter een opleiding Theatertechniek gevolgd. En met succes! Stef komt trouwens uit een creatieve familie. Zijn vader Arno is al heel lang dirigent van de Beach Pop Singers. Leuk dat vader en zoon zo actief zijn in Zandvoort.
Zandvoort voor even dood
Ze zeggen wel eens dat er ’s winters in Zandvoort niks te doen is. Tot nu toe heb ik daar niets van gemerkt. Er was altijd wel een activiteit. Ook waren er nog lang veel toeristen, van wie er een aantal speciaal voor de Nieuwjaarsduik hier naar toe kwamen. Maar sinds de ijsbaan weg is en het heel koud werd, was het even echt doods in Zandvoort. De winkelstraten zijn uitgestorven en zelfs op het strand, waar ik elke dag met mijn (bonus)hond naar toe ging, was het stil. Het was vorige week zo koud, dat de hond weigerde naar buiten te gaan. Het baasje was het wat dat betreft met haar eens… Maar als ik vooruit kijk, dan besef ik me dat over drie weken de strandtenthouders al weer beginnen te bouwen. Dan komt de reuring terug en komt het ‘dode’ Zandvoort weer tot leven…
