Strandsauna

7 januari 2026, 11:00 Columns Mick Boskamp

Door het grote glazen raam zie ik dat fotograaf Saar richting zee loopt in haar bikini. Wat? Gaat ze erin? Ja, ze gaat erin! Stapelgek moet ze zijn. Waarom? Omdat het afgelopen zondag is, rond een uur of zes ’s avonds. En waar ben ik? Ik zit hier lekker aangenaam te zweten in mijn zwembroek.

Even daarvoor heb ik de auto geparkeerd aan het einde van de Thorbeckestraat (tenminste als dat einde eindigt bij de Boulevard Paulus Loot). De wandeling naar Nius Beachhouse kun je al hink-stap-sprong makend doen. Maar toch snijdt de koude wind tijdens die micro-wandeling dwars door mijn dikke jack heen. Het is 4 januari van het net begonnen jaar 2026, rond zessen ’s avonds. Ik heb hier niets te zoeken. En toch word ik straks geacht om in zwembroek over het ijzig koude strand te gaan banjeren of ergo: een duik in zee te nemen.

Tijd om het even over mijn fotograaf te hebben. Saar Beau woont bij het schrijven van deze column pas 8 maanden in ons mooie dorp. Als refugee from Amsterdam en als fotograaf en filmer met hippe opdrachten dook ze hier vanaf dag 1 meteen op wat er in ons dorp te doen is aan nieuwe nieuwigheid.

Eerst kwam ze met een onwijs leuke strandtent, waar ik nog nooit van gehoord had. En waar ik ook meteen een column over schreef. Daarna kreeg ze het idee om mij in het reuzenrad op het Badhuisplein te proppen. 

En nu moest ik met haar mee naar de strandsauna Billies bij Nius Beachhouse, want dat was een beleving, die hoognodig om een review vroeg. Met zo’n jonge, actieve vrouw zie je nog eens wat van het dorp, waar je al jaren woont!

Mooi. Want dat kon ik meteen iets over Nius Beachhouse zelf schrijven. Daar ben ik het afgelopen jaar namelijk een paar keer geweest en dat beviel me meer dan goed. Alles was daar fijn, goed geregeld en lekker. Ja, als ik in het donker bij de ingang van die sauna sta, realiseer ik me dat dit bezoek een stuk Spartaanser zal worden dan bij de hiernaast gelegen warme deken.

Maar uiteindelijk valt dat alleszins mee. Goed, je kunt er niet uitgebreid badderen en zelfs niet warm douchen, maar dat zou voor deze beleving ook te luxe zijn. Dan gaat niemand meer de Noordzee in. En daar zit ik dan, lekker te keuvelen in de sauna met Saar en drie leuke jonge gasten. 

Ik weet niet waarom mijn gedachten opeens op het woord balans komen. Ik bedenk me dat balans vinden in een wereld die scheef staat niet gemakkelijk is, maar ook weer niet onmogelijk. Kwestie van met beide benen goed op de grond blijven staan.

Het wordt een razend interessant 2026. Nu nog even het achtergebleven restje 2025 eruit zweten.