Met Trio Galantes had Zandvoort echt grote jazzmuzikanten in huis

Stichting Cuban Latin Music had het trio uitgenodigd voor Zandvoort, maar De Krocht zat vol met fans uit het hele land! Zandvoorters mogen hopen dat Trio Galantes nog een keer terug komt, want jazzliefhebbers en Latin lovers, jullie hebben iets gemist!

Bij binnenkomst kregen we een introductiepapier van de Stichting Cuban Latin Music met wat extra informatie. De traditie van trio’s ontstond in de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw met als grootste voorbeeld Trio Matamores van Miguel Matamores en later beroemde groepen als Los Ponchos, Los 3 Caballeros en Los 3 Aces. Zij componeerden een enorm oeuvre aan liedjes die de Cubaanse Latin muziek flink hebben beïnvloed en beroemd gemaakt. In die tijd en later speelden veel Amerikaanse artiesten leentje buur met naar het Engels vertaalde liedjes als Perhaps, perhaps, perhaps. Nat King Cole heeft zelfs een Spaanstalige LP opgenomen met zijn trio. Geweldig, maar echt Spaans zoals Trio Galantes is nog beter!

Het trio werd ingeleid door onze Jorge Martínez Gálan, die het publiek warm maakte met een aanstekelijk liedje. En toen kwam Trio Galantes de zaal binnen. Alle drie droegen zij een prachtig geel kostuum met zwarte das en identieke, mooie schoenen.

Zodra de muziek begon, belandde het publiek in een warm bad. Het ritme van de gitaar van Alvaro Pinto en de melodische begeleiding van de speciale gitaar van Humberto Albores betoverden meteen. De samenzang van de heren was geweldig. De contratenor van Agusto Valencia was gevoelig en raak, en smolt prachtig samen met de stemmen van de anderen. Driestemmig waren ze op hun best. De melodie werd regelmatig door een ander, met andere stem, met andere kleur en timbre overgenomen. Liedjes als Besame mucho klonken werkelijk heerlijk!

Agusto vertelde dat alle liedjes in deze traditie gaan over de liefde, in alle vormen: in romantiek, in verlangen, in verdriet, seksueel, en ook in rouw. En alles kwam voorbij! Een liedje als Una historia de un amor omvat alles, en werd ook in al zijn facetten zo gebracht. Om te smullen! 

De zaal zong mee, ze konden het niet laten, en het mocht! Onze Jorge werd uitgenodigd om de bongo’s te spelen. Die kant kenden we nog niet van hem. Ondersteunend en Alvaro’s aanwijzingen volgend maakte zijn extra muzikale laag de muziek weer iets dieper. Perfect!

Alvaro gaf zijn begeleidende gitaar af en toe aan Humberto om zelf met de dubbele driesnaar gitaar (tres) te spelen. De variatie was slim en mooi. Bij het liedje Malagueña maakte Alvaro een uithaal op een toon, die hij aanhield tot hij rood aanliep, knap en grappig, waar Agusto op zijn beurt met een hoge noot overheen wilde. Niet zo lang, wel heel hoog. De zaal jubelde!

Het was warm, het was gezellig, de muziek steeds uitbundiger. Er kwam een trompet bij, en nog een tres, en zo zou het feestje nog lang kunnen hebben doorgaan. Bij de Latino’s gaat het altijd zo, maar voor de bitterballen van Theo werd het geheel verplaatst naar de bar en zo zongen ze nog even door. Geweldige muziek, geweldige mensen!

Lies van Dinther