Column Mick Boskamp: Nietszeggend

Weet je wat de beste kritieken zijn? Kritieken die lijnrecht tegenover elkaar staan. Van juichend tot vernietigend. Dan weet je tenminste dat je geen behang maakt. Daar heb ik een mooi recent voorbeeld van.

Daartoe richt ik me tot mevrouw Dorothée Gassen uit het plaatsje Balk in Friesland. Mag ik je tegen u zeggen? Vast wel, getuige het mailtje dat je op 20 mei jl naar de redactie van deze krant stuurde en dat de hoofdredacteur weer doorstuurde naar mij, met de begeleidende tekst: ‘Heb jij deze mevrouw hiervoor betaald soms?’

In jouw mailtje las ik:

“Als voormalige bewoonster van Zandvoort (ik heb er 20 jaar gewoond en woon alweer twintig jaar in Friesland) ben ik nog altijd een enthousiaste, wekelijkse lezer van uw krant. Hoe langer ik niet meer in Zandvoort woon, hoe leuker het is om te zien en te lezen wat er allemaal gebeurt in dat prachtige dorp. Met veel plezier lees ik ook de columns van Mick Boskamp. Zijn stijl, zijn observaties, zijn warmte - het is een genot om te lezen. Van hem zou ik wel meer willen lezen. Met vriendelijke groet,
Dorothée Gassen”

Toen ik die woorden van je had gelezen, was ik echt even sprakeloos. Wauw! En die opsteker kwam a) precies op tijd, terwijl ik b) de dag daarvoor een briefje uit 2023 had gevonden dat ook aan de redactie van deze krant was gestuurd.

Ik zal de tekst even overnemen voor jou (en voor de andere lezers):

“Aan de redactie van de Zandvoortse Courant,

Vandaag weer met kromme tenen het lege, loze en nietszeggende artikel gelezen van Dhr. Mick Boskamp

Het is ons een compleet raadsel waarom deze column in uw krant geplaatst wordt. U en wij verdienen beter. Nu er vandaag toch iets te kiezen valt, kiezen wij ervoor dat u de verbintenis met Dhr. Mick in het nieuwe jaar niet continueert.

Met vriendelijk groeten,
Een aantal Zandvoortse burgers/lezers van uw krant”

Geloof het of niet, Dorothée, maar sinds die tijd wantrouw ik elk gezicht dat ik tegenkom in het dorp. Vooral de mensen die vriendelijk naar me lachen, vertrouw ik niet. Die behoren vast tot het aantal Zandvoortse burgers/lezers dat me wil lozen, denk ik dan.

Maar weet je? Eigenlijk is dit perfect. Want uiteindelijk is dat misschien wel het mooiste compliment dat een columnist kan krijgen. Dat de ene lezer vraagt om meer stukken van je, terwijl de andere hoopt dat je ermee stopt.

Dan schrijf je in elk geval niet voor niemand.