Column Mick Boskamp: Bananenrokje

Als ik een foto zoek, weet ik bij voorbaat al wat er gebeurt. Dan vind ik iets dat veel interessanter is…

Zo vond ik van de week in een doos met memorabilia niet de afbeelding die ik zocht, maar wel een aantal pagina’s van een tijdschrift uit de jaren 30 dat Cinema en Theater heette. Met als titel ‘Van Dansgirl tot Film-Actrice’ stond er in het katern een paginagroot artikel dat begon met: ‘Herinnert u zich het danseresje Beppie Visser, het jonge, slanke meisje dat in zoveele revues als solo-danseresje haar aardige prestaties ten beste gaf? Welnu, binnenkort zal Beppie Visser, die thans Beppie Boda heet, haar eerste filmrol spelen!’

Beppie Boda heeft 18 jaar in Zandvoort gewoond, van 1960 tot haar sterfdag op 21 oktober 1978. Ze was toen 67. Ze heeft o.a. gewoond in de Haarlemmerstraat, in de Dr. Gerkestraat, in de Brederodestraat en, om de hoek van laatstgenoemde straat, in de Marnix van St. Aldegondestraat. En in al die huizen heb ik toen ook gewoond.

Want Beppie Boda was mijn oma.

We deden toen aan generatiewonen, zoals dat heet. Moeder, grootouders, broer Hans en ik leefden onder één dak en dat was, wat ik me ervan kan herinneren, knus en gezellig. Want oma en opa waren er gewoon altijd. Hoe leuk is dat voor een kind?

Een belangrijk moment voor het gegeven dat ik besta, kun je verderop in het jaren 30 stuk over mijn grootmoeder lezen. Ik citeer: ‘In theater den Karseboom bracht zij voor het eerst in een revue een alleraardigste Josephine Baker imitatie, die ondermeer de aandacht trok van den bekenden regisseur en operette-zanger Harry Boda. In 1932 traden zij in het huwelijk.’

Voor wie het niet weet: Josephine Baker was een Franse zangeres en danseres, die in de jaren 20 en 30 furore maakte in de Parijse Folies Bergère, waar ze beroemd werd vanwege haar bananenrokje en haar erotische dansen. Vaak had ze dan een jachtluipaard bij zich. Echter, bij de imitatie van mijn oma in Amsterdam zat het jachtluipaard ereloge.

Want wat niet in het artikel staat, was dat mijn opa toen 43 en mijn oma 21 was. Ik weet natuurlijk niet hoe het gegaan is, maar met mijn rijke fantasie zie ik die ouwe snoeper in het inmiddels al lang verdwenen theater aan de Leidsekade zitten. Waarna hij een grote bos bloemen liet bezorgen in de kleedkamer van de danseres, uiteraard met een kaartje erbij. En van het één kwam het ander.

Tot aan de dood van mijn opa in 1973 zijn ze altijd bij elkaar gebleven. En dat allemaal dankzij een rokje van bananen.

Mick Boskamp