Column Mick Boskamp: Snacken op niveau

Het is half acht op woensdagochtend 4 december en ik heb net in bed het nieuws gelezen dat er in Zandvoort na 2026 geen Formule 1 meer plaatsvindt. Wat ben ik blij dat ik op maandagavond dit droevige nieuws nog niet wist.

Ik ben niet helemaal een autosport-fanaat. Helemaal niet zelfs. Maar ik vond het Formule 1 circus wel helemaal geweldig. Ik genoot ervan als Zandvoort voor een paar dagen in een soort mini Las Vegas veranderde en ik vond het ook leuk dat ik elke keer op het strand mocht aanschuiven in een uitzending van Grand Prix Radio om een praatje met Olav Mol, Jack Plooij en andere presentatie-grootheden te maken. Veel had ik daar niet te vertellen. Want nogmaals: ik heb de ballen verstand van autoracen. Afgelopen keer ging het daardoor zelfs een beetje mis toen de interviewer vroeg hoe je herstelt van verslaving. Dat moet je niet aan mij vragen, want dan ga ik los. Grand Prix Radio producer en makker Mario van Zijl bood na afloop van het gesprekje zijn excuses aan. “Daar had het niet over moeten gaan”, zei hij bedremmeld. “No shit!”, zei ik. “Die man van jullie had moeten weten dat ik dan niet zeg: ‘Daar wil ik het niet over hebben..’. Want van verslavingen heb ik namelijk wel verstand!”

Anyways, laten we naar afgelopen maandag gaan. Ik had leenhond Dibbes in de middag en die moest ’s avonds een plasje en een drukje doen. Als Dibbes ziet dat ik aanstalten maak om mijn jas aan te trekken, begint hij te blaffen. Om het toch nog even over verslavingen te hebben: Dibbes is duinverslaafd. Als ik hem ophaal met de auto en we rijden de Keesomstraat in, raakt hij al in een soort delirium.

Het was dan ook aan het harde geblaf te danken dat mijn hersenen even ‘on hold’ gingen en de deur achter me dicht trok met de huissleutels nog op tafel. Het regende. Pijpenstelen. Aan mijn huissleutels zitten ook - heel handig voor types zoals ik - mijn autosleutels. Lang verhaal kort: ik moest met Dibbes in de stromende regen naar mijn zus lopen en weer terug, want zij bewaart mijn reservesleutels. Dibbes wilde naar de duinen en niet naar de Kostverlorenstraat. Kortom: het was mijn avond niet.

Maar toen, op de terugweg, bij de tweede spoorbomen, kwam een soort Fata Morgana in zicht. Alleen deze plek was echt. Ken je de snackbar Zilvermeeuw nog? Dat heet nu Giomara. Het eten smaakt zoals de naam klinkt. Je zou het snacken op niveau kunnen noemen. Ik genoot van drie kleinere kroketjes gevuld met rendang en van een portie zogenaamde Dirty Fries met parmezaanse kaas en de lekkerste truffel mayo die ik ooit geproefd heb. Ik werd er zowaar weer vrolijk van. Aanrader! Comfort-food to the max!

Mick Boskamp