Column Mick Boskamp: Een berg oliebollen

Er was een tijd, lang, lang geleden, dat ik Kerstmis nog leuk vond. Dat ik als kind gek was op eind december. Dat had overigens - met alle respect - niets te maken met de viering van de geboorte van Jezus Christus. 

Maar met het feit dat ik a) kerstvakantie had en b) ik rond deze tijd het vuurwerk kon kopen voor Oudejaarsavond. En dat deden we toen eind sixties/begin seventies bij speelgoedzaak Jupiter in de Haltestraat. Ronde kanonskogels, gillende keukenmeiden, voetzoekers. Gefabriceerd door de firma Kat in Leiden en de firma Schuurmans in Leeuwarden. Dat waren nog eens tijden! 

Maar anno nu vind ik Kerstmis een achterlijk feest. Al decennia is het zo dat er in bepaalde oorlogsgebieden rond kerst een staakt het vuren geldt. Ken je het verhaal van 25 december 1914? Toen kwamen Duitse soldaten uit de loopgraven rond de stad Ieper en begonnen kerstliederen te zingen. Er werden kerstbomen geplaatst langs de schietlinies en de Britse, Belgische en Franse soldaten werden uitgenodigd deel te nemen aan de festiviteiten. Maar op 28 december was het ‘business as usual’ en schoten ze elkaar weer aan flarden. Waanzin!

Wat ik daarnaast heel erg hinderlijk vind aan kerst (en dan hou ik erover op) is dat alles uitvergroot wordt. Ben je eenzaam? Dan voel je je nog eenzamer. Zijn er strubbelingen in de familie? Dan worden die vele malen explosiever tijdens het ‘gezellige’ kerstfeest, waar men wordt geacht vrolijk en blij te zijn. Eén lucifertje onder de eettafel en de boel staat in de hens.

Dat was het mindere gedeelte van deze column. Nu het goede nieuws. Er zijn weer oliebollen! En dan bedoel ik vooral de oliebollen van Arlan Berg. Want mijn hemel, wat zijn die lekker! Dit jaar is hij met zijn unieke, sprookjesachtige oliebollenkraam verhuisd van Noord (naast de Vomar) naar de boulevard waar normaliter Arlan’s haringkar staat.

Arlan is een mooie vent. Rond kerst ben ik niet zo’n wandelaar, maar normaliter zie ik hem een aantal keren per week omdat zijn haringkar op mijn wandelroute ligt. Als ik aan kom lopen, is het altijd van: “Wil je een bakkie?”. Meestal sla ik dat af omdat ik een haring bij hem wil eten. En het idee dat ik die zilte versnapering (met uitjes en zuur) wegspoel met koffie vind ik wel heel Spartaans.

Na de Dubai bol van vorig jaar (met pistache crème) heeft Arlan nu als noviteit de sneeuwbol. En die is me een partij llllllllekker!

Doe er je voordeel mee. Vrolijk kerstfeest. Hoop ik.

Hier een kort filmpje over Arlan’s sneeuwbol, ge-edit door Paul Aandewiel.