Column Mick Boskamp: Onze oeroude Noordzee

Waar je ook in Zandvoort woont, dichtbij of verder af, de zee krijg je er altijd gratis bij.

Die vanzelfsprekendheid maakt dat ik tot mijn schande moet bekennen dat ik wel wat vaker van de Noordzee zou mogen genieten. Bijna mij leven lang ligt ‘ie daar mooi te zijn. Maakt niet uit onder welke omstandigheid en in welke hoedanigheid. Met storm, regen, zon, eb en vloed. Maar als ik ga wandelen, zo’n kleine zeven keer per week, pak ik bijna altijd de duinen die voor mijn deur beginnen. Dan neem ik op de terugweg wel een stuk boulevard Barnaart mee, maar echt stilstaan bij die prachtige zee rechts van me doe ik zelden. Dan ben je eigenlijk - heel eerlijk gezegd - niet goed snik.

Daarom liep ik afgelopen zaterdag door naar boulevard Paulus Loot en tijdens die tocht hield ik de zee nauwlettend in de gaten. De zon liet haar stralen afkoelen op het water en dat leverde een betoverend, overbelicht schouwspel op. Een tafereel dat uit het zicht begon en zich uitstrekte tot aan de kust. Die twee hebben wat met elkaar. De zon en de zee. Dat zie je zo. Het is heel gek om je te realiseren dat onze Noordzee tijdens de laatste ijstijd één grote, koude steppe was, waar wolharige neushoorns, mammoeten en Neanderthalers leefden.

Het landschap strekte zich uit tussen Nederland, Denemarken en het Verenigd Koninkrijk en wordt nu als Doggerland aangeduid, dat later ook werd bewoond door het soort Neanderthalers met grotere kinnen, kleinere schedels, meer verstand en minder haar. Zeg maar: mensen zoals jij en ik. Toen het klimaat opwarmde, stroomde het Noordzeebekken langzaam vol met water. Tot rond 6000 v. Chr. een gigantische tsunami het laatste stukje Doggerland helemaal onder water zette en de Noordzee werd geboren.

En die zacht deinende overvloedigheid lag in al haar schoonheid te zonnen voor me, afgelopen zaterdag. Een machtig gezicht. En toch is de gemiddelde diepte van 94 meter niks vergeleken bij de 4.000 meter van de Atlantische Oceaan. Maar daarentegen wordt de zee voor onze kust archeologisch gezien een wonder genoemd, waar steeds meer vondsten uit de oudheid boven water komen.

Nu ik tenslotte toch bezig ben om heel bijdehand te doen en zowel in de huid van de geschiedenisleraar als in het duikerspak van de oceanograaf te kruipen: wist je dat de Engelsen tot na het einde van de Eerste Wereldoorlog het over de German Sea hadden in plaats van over de North Sea?

Begrijp me goed: oorlogen zijn verschrikkelijk en onze Oosterburen zijn meer dan welkom in ons dorp. Maar ik zou er toch niet aan moeten denken als onze zee ook internationaal bekend zou staan als de Duitse Zee. Wat jij?